In Mimizan is een 75-jarige huurster na twintig jaar huur ineens te horen gekregen dat ze binnen zes maanden haar woning moet verlaten, terwijl ze altijd haar huur heeft betaald. De verhuurder wil de woning aan zijn kleinzoon geven, ondanks het feit dat het huis vochtig is en geen verwarming heeft. Opknap- of renovatiewerken zijn nooit uitgevoerd, ondanks herhaalde verzoeken van de huurder.
De Franse wet biedt voor huurders van 65 jaar en ouder enige bescherming bij opzegging van het huurcontract, mits het inkomen onder een wettelijk vastgesteld maximum valt. De eigenaar is dan verplicht een vergelijkbaar alternatief aan te bieden dat betaalbaar en geschikt is, tenzij de eigenaar zelf ouder is dan 65 of ook weinig middelen heeft. In de praktijk betekent dit dat een opzegging zonder alternatief voor deze groep juridisch aanvechtbaar kan zijn. Er zijn echter uitzonderingen en de verplichting vervalt als aan bepaalde voorwaarden niet is voldaan.
Voor huurders als Marie-Louise levert dit veel onzekerheid op. Vooral in regio’s met schaarste aan betaalbare woningen is het vaak onduidelijk of tijdig een geschikte plek gevonden wordt. Zelfs als iemand voldoet aan de voorwaarden voor bescherming, verloopt de administratieve afhandeling van bijvoorbeeld sociale huur niet altijd snel genoeg om directe problemen te voorkomen. Op lokaal niveau kunnen mogelijkheden sterk verschillen door woningschaarste en verschillen in uitvoering van regelgeving door gemeentes.
Vaststaat dat de betrokken huurder in Mimizan een formele opzegtermijn heeft gekregen. Of het alternatieve aanbod wettelijk verplicht is en daadwerkelijk wordt gedaan, hangt af van inkomen, leeftijd, en lokale omstandigheden. Bij weigering of uitblijven van een passend alternatief is zo’n ontruiming juridisch niet zonder risico.
Reacties ()
Log in om mee te doen aan het gesprek en een reactie achter te laten!